NIE JEDZ CUKRU

Je­śli wcze­śniej ja­dłaś cu­kier w ja­kiej­kol­wiek po­sta­ci, cał­ko­wi­te od­sta­wie­nie bę­dzie dla Cie­bie nie lada wy­zwa­niem.

Na podstawie: Anna Powierza  Jakschudnąć gdy dieta nie działa 

Pierw­sze trzy dni będą bar­dzo trud­ne. Tyle nasz or­ga­nizm uwal­nia się od tok­syn i uza­leż­nień. Tak, tak. Nie po­my­li­łaś się, do­kład­nie to prze­czy­ta­łaś. Od uza­leż­nień. Cu­kier jest naj­więk­szym nar­ko­ty­kiem na­szych cza­sów, dużo więk­szym niż ko­ka­ina, al­ko­hol, ty­toń, ha­zard, seks czy gry kom­pu­te­ro­we. Wiesz, że jest to sub­stan­cja, któ­rej je­dze­nie kom­plet­nie ni­cze­go nie wno­si do na­sze­go or­ga­ni­zmu? Nie ma wi­ta­min, mi­ne­ra­łów, nic. Je­dy­nie do­star­cza ener­gii, a co za tym idzie: uru­cha­mia ośro­dek przy­jem­no­ści w na­szym mó­zgu. To dla­te­go cu­kier jest dla nas taki WOW! Uwiel­bia­my cu­kier, bo czer­pie­my z nie­go ener­gię bez naj­mniej­sze­go wy­sił­ku. To tak, jak­by szef pła­cił Ci pen­sję za nic­nie­ro­bie­nie – kto by nie chciał ta­kie­go sze­fa? Nie­ste­ty, hi­sto­ria z cu­krem nie koń­czy się hap­py en­dem. Ten hoj­ny szef po ja­kimś cza­sie za­żą­da od Cie­bie gi­gan­tycz­ne­go ha­ra­czu. Nie ma nic za dar­mo. Oka­zu­je się wręcz, że z cu­krem jest go­rzej niż z kre­dy­tem we fran­kach: rata wciąż ro­śnie, a spła­tom nie ma koń­ca. Nie tyl­ko ty­je­my; cu­kier po­wo­du­je całą li­stę cho­rób. Cu­kier me­ta­bo­li­zo­wa­ny jest w wą­tro­bie, co po­wo­du­je jej prze­cią­że­nie, otłusz­cze­nie i scho­rze­nia ty­po­we dla al­ko­ho­li­ków w cią­gu!

Ale to jesz­cze nie całe nie­bez­pie­czeń­stwo – me­ta­bo­li­zo­wa­nie cu­kru głów­nie w wą­tro­bie, a nie w ko­mór­kach, po­wo­du­je, że do or­ga­ni­zmu nie do­cie­ra in­for­ma­cja o do­star­czo­nym po­ży­wie­niu. Jemy, do­sta­je­my ogrom­ną ilość ka­lo­rii, w mó­zgu wy­dzie­la­ją się hor­mo­ny szczę­ścia, czy­li se­ro­to­ni­na i do­pa­mi­na… i cią­gle chce­my wię­cej, i wię­cej!

Fakt, że cu­kru nie me­ta­bo­li­zu­ją ko­mór­ki, pro­wa­dzi do za­bu­rzeń pra­cy trzust­ki. Pierw­szym symp­to­mem jest czę­sto za­bu­rze­nie wchła­nia­nia in­su­li­ny, tak zwa­na in­su­li­no­opor­ność. Kon­se­kwen­cją nie­le­cze­nia in­su­li­no­opor­no­ści, poza oty­ło­ścią, któ­rej nie moż­na się po­zbyć, jest cu­krzy­ca. Zabu­rze­nia w pro­duk­cji in­su­li­ny, prze­cią­że­nie trzust­ki nie po­zo­sta­ją bez echa. Wpły­wa­ją na pra­cę tar­czy­cy i nad­ner­czy. Cho­ro­by za­czy­na­ją mno­żyć się i po­stę­po­wać la­wi­no­wo: cho­ro­by tar­czy­cy, jaj­ni­ków, pro­ble­my z płod­no­ścią, wresz­cie cho­ro­by ukła­du tra­wien­ne­go. Cho­ro­by o pod­ło­żu au­to­im­mu­no­lo­gicz­nym to nie tyl­ko cho­ro­by z ze­spo­łu me­ta­bo­licz­ne­go. To rów­nież cho­ro­by skór­ne, łusz­czy­ca, a na­wet rak. Nie cho­dzi tu o stra­sze­nie, ale… lu­dzie, któ­rzy cier­pią na cho­ro­by au­to­im­mu­no­lo­gicz­ne, sto­ją w pierw­szym sze­re­gu, je­śli cho­dzi o za­gro­że­nie cho­ro­ba­mi no­wo­two­ro­wy­mi. Tym­cza­sem na kon­fe­ren­cji me­dycz­nej w Ło­dzi w 2016 roku, po­świę­co­nej cho­ro­bom on­ko­lo­gicz­nym, pro­gno­zo­wa­no, że za pięt­na­ście lat z po­wo­du raka umrze co trze­ci Po­lak. Umrze. Bio­rąc pod uwa­gę co­raz więk­szy pro­cent przy­pad­ków wy­le­czal­no­ści raka, mo­że­my się spo­dzie­wać, że unik­ną tej cho­ro­by na­praw­dę nie­licz­ni. Je­śli nie zmie­ni­my na­sze­go po­dej­ścia mię­dzy in­ny­mi do je­dze­nia, ro­ko­wa­nia są na­praw­dę przy­kre. Pa­mię­tasz, jak to było w epo­ce na­szych dziad­ków? Rak? Ow­szem. Zda­rzał się. Aler­gie? Cza­sa­mi. Wi­dy­wa­ło się też na uli­cy oty­łe oso­by. Jed­nak nie były to czę­ste przy­pad­ki! Co się zmie­ni­ło od cza­sów na­szych dziad­ków? To, co jemy i spo­sób, w jaki to ro­bi­my!

Oczy­wi­ście, mam na­dzie­ję, że wszyst­kie ne­ga­tyw­ne kon­se­kwen­cje nie będą Cie­bie do­ty­czy­ły ani te­raz, ani ni­g­dy. Z pew­no­ścią zmia­ny w spo­so­bie ży­cia i od­ży­wia­nia po­mo­gą Ci uchro­nić się przed więk­szo­ścią cho­rób i po­wi­kłań!

Je­śli wal­czysz z oty­ło­ścią, któ­ra nie pod­da­je się żad­nym die­tom, i nie je­steś w sta­nie sku­tecz­nie schud­nąć, na 99% przy­czy­ną tego sta­nu rze­czy jest cu­kier.

ZOBACZ CAŁOŚĆ: 

Anna Powierza  Jakschudnąć gdy dieta nie działa 

Cukier i stany zapalne

Załóżmy więc, że w czyimś ciele doszło do zalewu cukrem i HFCS. Stosunkowo niedawno odkryte i opisane przez naukę stany zapalne leżą u podstaw wielu niszczących nas dziś chorób, a w szczególności chorób serca, otyłości i cukrzycy. „Cukier może być czynnikiem sprzyjającym chorobotwórczym stanom zapalnym” – twierdzi Dave Grotto, RD, były rzecznik Amerykańskiego Towarzystwa Dietetycznego. „Upośledzona regulacja glukozy i insuliny jest podłożem stanów zapalnych”.

   W normalnych warunkach ostre stany zapalne są zjawiskiem pozytywnym, pomagającym np. w przezwyciężaniu skutków urazów. Gdy ktoś skaleczył się przy goleniu, w uszkodzonej okolicy natychmiast pojawiają się leukocyty niszczące bakterie, zamykające ranę i odbudowujące naruszone tkanki. Chroniczny stan zapalny (zwany też zapaleniem systemowym lub niskiego poziomu) to zupełnie inna sprawa.

ZOBACZ CAŁY PORADNIK: Cukier. Cichy zabójca. Jak pozbyć się uzależnienia odnajwiększej trucizny naszych czasów>>>
 

   Chroniczne stany zapalne:

  

    upośledzają działania układu odpornościowego;

    mogą być przyczyną bólów;

    podnoszą poziomy trójglicerydów i cholesterolu, zwiększając ciśnienie tętnicze, a przez to przyczyniają się do rozwoju cukrzycy i chorób serca;

apalenia jelita do chronicznego zmęczenia, depresji, zmarszczek i suchości skóry. 

 

   

      Cukier

      (węglowodany)

      =

      chroniczne stany

      zapalne + urazy

      =

      uszkodzenia

      i dysfunkcje

      nerwów + bóle

   

 

   Co wywołuje chroniczne stany zapalne?

   Istnieją oczywiście predyspozycje genetyczne, panuje jednak obecnie przekonanie, iż najważniejszym czynnikiem sprzyjającym powstawaniu chronicznych stanów zapalnych jest standardowa amerykańska dieta obfitująca w specyficzne związki chemiczne (wszystkie te złe węglowodany, o których była mowa) oraz niedobory przeciwutleniaczy innych przeciwdziałających im składników odżywczych. A. Lee Dellon, MD, PhD, profesor chirurgii plastycznej i neurochirurgii z Wydziału Medycznego Uniwersytetu Johna Hopkinsa, pisze: „Głębokie wewnętrzne uszkodzenia nerwów obsługujących narządy końcowe7 mogą być przyczyną ukrytych stanów zapalnych powodujących bóle, urazy i choroby przewlekłe. Specjaliści zbliżają się dopiero do zrozumienia mechanizmów wywoływania tych stanów przez cukier”8. John Cooke, MD z Laboratorium Kardiologicznego Wydziału Medycznego Uniwersytetu Stanfordzkiego, specjalista kardiolog z doktoratem w dziedzinie biologii naczyń krwionośnych, uważa, że w wyniku prozapalnego działania substancji, takich jak cukier, wewnętrzne powierzchnie tętnic stają się bardziej podobne do rzepów Velcro aniżeli do naturalnych teflonowych gładzi.

   Sprawy wyglądają jednak gorzej, niż można się było spodziewać.

ZOBACZ CAŁY PORADNIK: Cukier. Cichy zabójca. Jak pozbyć się uzależnienia odnajwiększej trucizny naszych czasów>>>

Cukier ukryty

Producenci przemysłowej żywności ukrywają dodatkowy cukier w swoich produktach pod różnymi nazwami, nie zmienia to jednak jego niebezpiecznych ilości zawartych w składzie. Dlatego, czytając etykiety, powinniśmy odrzucać każdy artykuł, w którym wśród pierwszych pięciu ingrediencji pojawia się któraś z następujących nazw:

Spis pochodzi z: Cukier. Cichy zabójca. Jak pozbyć się uzależnienia odnajwiększej trucizny naszych czasów ZOBACZ>>>

   Cukier brunatny

   Cukier buraczany

   Cukier daktylowy

   Cukier inwertowany

   Cukier karobowy

   Cukier kokosowy

   Cukier palmowy

Cukier słodowy

   Cukier trzcinowy

   Dekstroza

   Dekstryna

   Fruktoza krystaliczna

   Glukoza

   Karmel

   Koncentrat soku owocowego

   Maltodekstryna

   Maltoza

   Melasa trzcinowa

   Melasy

   Miód

   Muscovado

Nektar z agawy

   Odparowany sok trzcinowy

   Odparowany sok trzcinowy krystaliczny

   Odwodniony cukier trzcinowy

   Rapadura

   Słodzik kukurydziany

   Słód jęczmienny

   Sukanat

   Sukroza

   Syrop klonowy

   Syrop kukurydziany

   Syrop kukurydziany granulowany

   Syrop kukurydziany wysokofruktozowy

   Syrop zwyczajny (elementarny)

Syrop skrobiowy

   Syrop uszlachetniony

   Syrop z ciemnego ryżu

   Syrop z sorgo (prosa afrykańskiego)

   Syrop złocisty

   Syrop z suszonego owsa

   Turbinado

Wysokofruktozowy syrop kukurydziany

Wysokofruktozowy syrop kukurydziany

Całość masz tutaj: Cukier. Cichy zabójca. Jak pozbyć się uzależnienia odnajwiększej trucizny naszych czasów>>>

Zwykły cukier składa się z glukozy i fruktozy w równych proporcjach. W syropie kukurydzianym o wysokiej zawartości fruktozy (High-Fructose Corn Syrup, HFCS) – jak jego nazwa wskazuje – przeważa fruktoza (55%); glukozy jest w nim tylko 45%. Ma to ogromne znaczenie, ponieważ produkt ma słodszy smak, im więcej zawiera fruktozy. Dodatkowo, nasz organizm szybciej przekształca fruktozę w tłuszcz (czyli metabolizuje i magazynuje) w wątrobie, cennym narządzie pełniącym wiele innych ważnych funkcji poza rozkładaniem kolejnych toksyn. Ponadto, glukoza zawarta w cukrze rafinowanym i węglowodanach skrobiowych może być przetwarzana w dowolnych komórkach ciała. Każda komórka zmuszona do działania – zarówno podczas czytania książki, jak i biegu maratońskiego, a nawet oddychania – czerpie energię z glukozy.

W dalszej części podaję więcej wyjaśnień na temat metabolizmu sukrozy i HFCS (tłumacząc, jak zazwyczaj zamieniają się w tłuszcz), na razie jednak podsumujmy to zagadnienie następująco:

  

    Pokarmy węglowodanowe zawierają cukry proste – sukrozę, glukozę i fruktozę4.

    Sukroza (cukier stołowy) składa się z fruktozy i glukozy w równych częściach (50/50).

    Wysokofruktozowy syrop kukurydziany (HFCS) ma słodszy smak.

    Fruktoza jest szybciej przetwarzana w wątrobie (mającej wiele innych ważnych zadań), co często prowadzi do jej stłuszczenia.

    Glukoza może być metabolizowana w różnych komórkach ciała, co ułatwia jej spalanie.

    A zatem: fruktoza jest naszym podwójnym wrogiem.

Pomimo tego, gdy ów najsłodszy ze słodkich produktów w latach 70. XX wieku stał się powszechnie dostępny, jego pojawienie się na rynku wydawało się cudownym rozwiązaniem w amerykańskim przemyśle spożywczym, gdyż w tym czasie ceny zwykłego cukru gwałtownie wzrosły, głównie z powodu ceł w handlu zagranicznym i wzrostu popytu w Stanach Zjednoczonych. Podnosiły się także ceny słodyczy i chrupkich słonych przekąsek, mieliśmy więc szansę, by się od nich odzwyczaić.

   Niestety, nowy tani słodzik produkowany z uprawianej masowo (i subsydiowanej przez rząd) kukurydzy był tym, czego przemysł spożywczy najbardziej potrzebował – substytutem cukru – nie tylko tańszym od niego, lecz także lepszym z punktu widzenia przemysłowej produkcji żywności.

   Ważną zaletę słodziku stanowił ciekły stan skupienia, ułatwiający łączenie z innymi składnikami, takimi jak mąka w bułkach do hamburgerów oraz popularne słodkie napoje (soft drinks). Dlatego właśnie bary szybkiej obsługi zaczęły nagle oferować te płyny w dużych opakowaniach za te same pieniądze, a odbiorcom pizzy dostarczanej do domów proponowano je gratis.

   Syrop kukurydziany wysokofruktozowy (HFCS) to jedna z głównych przyczyn zwiększania porcji handlowych – i naszych obwodów w talii – w ostatnich dekadach. Amerykanie konsumują dziś każdego dnia 12 łyżeczek samego HFCS, co stanowi aż 10% dziennego zapotrzebowania kalorycznego.

   Zastępowanie cukru wysokofruktozowym syropem kukurydzianym w produktach spożywczych ma jeszcze jedno istotne następstwo: udokumentowano skażenie rtęcią przerażająco wielu przekąsek zawierających ten składnik. Dlaczego? Ponieważ w pierwszym etapie produkcji HFCS w złożonym procesie oddzielania skrobi od ziaren kukurydzy główną substancją czynną jest stabilizowana rtęcią soda kaustyczna (popularnie zwana ługiem sodowym).

Całość masz tutaj: Cukier. Cichy zabójca. Jak pozbyć się uzależnienia odnajwiększej trucizny naszych czasów>>>

Cukrzyca

Wyróżnia się obecnie trzy typy cukrzycy:  

    typ I, w którym układ odpornościowy niszczy komórki wytwarzające insulinę;

    typ II, w którym organizm wytwarza zbyt mało insuliny lub nie potrafi jej prawidłowo wykorzystywać;

    typ cukrzycy ciążowej, w której hormony kobiety ciężarnej zakłócają proces wytwarzania insuliny.

W niniejszej książce zajmujemy się cukrzycą typu II oraz głównymi czynnikami jej powstawania, rozwoju i kontrolowania.

   Już w latach 90. XX wieku obserwowałem kryzys narastający wokół cukrzycowej neuropatii obwodowej oraz wrzodów stóp i amputacji w bezpośrednim następstwie rozwoju cukrzycy. Gwałtownie powiększała się liczba rozpoznawanych przypadków cukrzycy typu II – nawet u dzieci. Proszę pamiętać, że bezpośredni związek tej przewlekłej choroby ze stylem życia jest nam dobrze znany. Połączenie diety wysokocukrowej (z dużym udziałem owoców, miodu i skrobi, które w procesach trawienia przekształcane są w cukier) z brakiem ćwiczeń fizycznych prowadzi nieuchronnie do cukrzycy typu II ze wszystkimi jej przykrymi powikłaniami.

   Związek cukru z cukrzycą typu II (diabetes mellitus II) jest cechą wyróżniającą tego schorzenia. Słowo diabetes pochodzi z języka greckiego, w którym oznacza ‘odsysanie’ – np. wody z ciała. Mellitus ma ównież rodowód grecki i oznacza ‘słodycz’. Połączenie tych znaczeń daje nam opis podstawowego objawu choroby, jakim jest ‘słodki mocz’. Od tysięcy lat lekarze badali organoleptycznie mocz pacjentów – jeśli był on słodki, diagnozowano cukrzycę (diabetes mellitus). Inną metodą rozpoznawania cukrzycy w starożytności było obserwowanie, czy mocz pacjenta przyciąga pszczoły. Dziś posługujemy się bardziej wymyślną metodą diagnostyczną – badamy zawartość glukozy (poziom cukru) w surowicy krwi.

NA PODSTAWIE: Cukier. Cichy zabójca. Jak pozbyć się uzależnienia odnajwiększej trucizny naszych czasów ZOBACZ>>>