Nadwaga i otyłość a stany zapalne w organizmie

Nieświadome spożywanie pokarmów alergizujących nieustannie aktywuje układ odpornościowy, pobudzając ciągłą reakcję immunologiczną i wywołując przewlekły stan zapalny. Im mniej szczelna bariera jelitowa, tym większe zapalenie.

Od wielu lat pojawiają się doniesienia naukowe łączące procesy zapalne z patogenezą otyłości i chorób jej towarzyszących. W wielu badaniach wykazano związek między zwiększoną aktywacją zapalną występującą w otyłości a rozwojem insulinooporności.

Trzeba wiedzieć, że otyłość jest chorobą przewlekłą, niemającą tendencji do samoistnego ustępowania.

Komórki tkanki tłuszczowej są przede wszystkim miejscem gromadzenia energii, lecz wykazują też aktywność hormonalną i enzymatyczną. Substancje wytwarzane w tkance tłuszczowej, tzw. adipokiny, biorą aktywny udział w powstawaniu insulinooporności, będącej głównym patomechanizmem rozwoju chorób związanych bezpośrednio z otyłością, którymi są między innymi nadciśnienie tętnicze, zaburzenia lipidowe, choroba niedokrwienna serca, miażdżyca i cukrzyca typu 2.

Pierwsze badania prowadzone w latach dziewięćdziesiątych potwierdziły związek między otyłością a wydzielaniem czynnika martwicy nowotworów (TNF-α) w tkance tłuszczowej i mięśniowej otyłych pacjentów. Następnie wykazano, że podobną aktywność immunologiczną wykazują inne substancje wytwarzane przez tkankę tłuszczową, mianowicie interleukiny, leptyna, adiponektyna, wisfatyna i rezystyna.

Tkanka tłuszczowa oprócz adipocytow zawiera tkankę łączną macierzy, tkankę nerwową, komórki immunologiczne i komórki śródbłonka naczyniowego, także wykazujące aktywność wydzielniczą.

Kolejnym mechanizmem aktywizacji stanu zapalnego w otyłości jest stres oksydacyjny, którego przyczyną jest zwiększone dostarczanie glukozy do tkanki tłuszczowej, gdzie jest ona wychwytywana przez komórki naczyń, co powoduje wzrost wytwarzania wolnych rodników. Te z kolei aktywują kaskadę prozapalną wewnątrz komórek śródbłonka naczyniowego. Wyższy poziom glukozy prowadzi też do zwiększenia liczby wolnych rodników w adipocytach, które w reakcji zaczynają wytwarzać cytokiny pozapalne.

To był tylko fragment publikacji: Dieta uzdrawiająca organizm - Magdalena Makarowska  Zobacz całość>>>

Cukier i stany zapalne

Załóżmy więc, że w czyimś ciele doszło do zalewu cukrem i HFCS. Stosunkowo niedawno odkryte i opisane przez naukę stany zapalne leżą u podstaw wielu niszczących nas dziś chorób, a w szczególności chorób serca, otyłości i cukrzycy. „Cukier może być czynnikiem sprzyjającym chorobotwórczym stanom zapalnym” – twierdzi Dave Grotto, RD, były rzecznik Amerykańskiego Towarzystwa Dietetycznego. „Upośledzona regulacja glukozy i insuliny jest podłożem stanów zapalnych”.

   W normalnych warunkach ostre stany zapalne są zjawiskiem pozytywnym, pomagającym np. w przezwyciężaniu skutków urazów. Gdy ktoś skaleczył się przy goleniu, w uszkodzonej okolicy natychmiast pojawiają się leukocyty niszczące bakterie, zamykające ranę i odbudowujące naruszone tkanki. Chroniczny stan zapalny (zwany też zapaleniem systemowym lub niskiego poziomu) to zupełnie inna sprawa.

ZOBACZ CAŁY PORADNIK: Cukier. Cichy zabójca. Jak pozbyć się uzależnienia odnajwiększej trucizny naszych czasów>>>
 

   Chroniczne stany zapalne:

  

    upośledzają działania układu odpornościowego;

    mogą być przyczyną bólów;

    podnoszą poziomy trójglicerydów i cholesterolu, zwiększając ciśnienie tętnicze, a przez to przyczyniają się do rozwoju cukrzycy i chorób serca;

apalenia jelita do chronicznego zmęczenia, depresji, zmarszczek i suchości skóry. 

 

   

      Cukier

      (węglowodany)

      =

      chroniczne stany

      zapalne + urazy

      =

      uszkodzenia

      i dysfunkcje

      nerwów + bóle

   

 

   Co wywołuje chroniczne stany zapalne?

   Istnieją oczywiście predyspozycje genetyczne, panuje jednak obecnie przekonanie, iż najważniejszym czynnikiem sprzyjającym powstawaniu chronicznych stanów zapalnych jest standardowa amerykańska dieta obfitująca w specyficzne związki chemiczne (wszystkie te złe węglowodany, o których była mowa) oraz niedobory przeciwutleniaczy innych przeciwdziałających im składników odżywczych. A. Lee Dellon, MD, PhD, profesor chirurgii plastycznej i neurochirurgii z Wydziału Medycznego Uniwersytetu Johna Hopkinsa, pisze: „Głębokie wewnętrzne uszkodzenia nerwów obsługujących narządy końcowe7 mogą być przyczyną ukrytych stanów zapalnych powodujących bóle, urazy i choroby przewlekłe. Specjaliści zbliżają się dopiero do zrozumienia mechanizmów wywoływania tych stanów przez cukier”8. John Cooke, MD z Laboratorium Kardiologicznego Wydziału Medycznego Uniwersytetu Stanfordzkiego, specjalista kardiolog z doktoratem w dziedzinie biologii naczyń krwionośnych, uważa, że w wyniku prozapalnego działania substancji, takich jak cukier, wewnętrzne powierzchnie tętnic stają się bardziej podobne do rzepów Velcro aniżeli do naturalnych teflonowych gładzi.

   Sprawy wyglądają jednak gorzej, niż można się było spodziewać.

ZOBACZ CAŁY PORADNIK: Cukier. Cichy zabójca. Jak pozbyć się uzależnienia odnajwiększej trucizny naszych czasów>>>