Choroby tarczycy

Tarczyca to organ regulujący nasz metabolizm. W ogromnym stopniu decyduje o zdolności do spalania tłuszczu. Zawiadywana przez przysadkę mózgową za pośrednictwem podwzgórza, tarczyca wytwarza tyroksynę T4, która ulega konwersji w aktywny biologicznie hormon T3. Przekształcenie to odbywa się w wielu tkankach, m.in. w jelitach (zaburzenia flory bakteryjnej utrudniają prawidłową konwersję), nerkach, wątrobie. Aktywna forma hormonu wpływa na rożne procesy metaboliczne, w tym produkcję progesteronu czy neuroprzekaźnika dopaminy odpowiadającego za dobry nastrój.

Każda komórka naszego ciała ma receptory dla hormonów tarczycy. Niskie stężenie tych hormonów doprowadza

do podwyższenia poziomu cholesterolu i trójglicerydów, prowokuje powstawanie kamieni żółciowych, zaburzenia procesów trawienia i wydzielania enzymów trawiennych, prowadzące do wzdęć i zaparć. U kobiet w ciąży niski poziom hormonu grozi ryzykiem opóźnień w rozwoju umysłowym lub ruchowym dziecka.

Wydzielane przez tarczycę hormony tworzą się przy udziale zdrowych tłuszczów, pochodzących np. z awokado, oleju kokosowego, orzechów, oliwy, oleju lnianego czy nierafinowanego oleju rzepakowego tłoczonego na zimno.

Kiedy tarczyca szwankuje, dochodzi do podwyższenia (nadczynność) lub obniżenia (niedoczynność) stężenia hormonów we krwi. Problemy objawiają się gwałtownym tyciem lub chudnięciem,  zaburzeniem tolerancji glukozy prowadzącym do insulinooporności i cukrzycy typu 2, zaburzeniem poziomu ferrytyny, wypadaniem włosów, nadmierną ospałością lub pobudliwością.

Aby zdiagnozować stan tarczycy, należy oznaczyć we krwi hormon TSH, którego poziom u kobiet w okresie rozrodczym nie powinien przekraczać 1,5–2 mU/l! Trzeba też wykonać badanie f T3 (idealne w okolicach 70 procent górnej granicy normy), f T4 (idealne w okolicy 50 procent  górnej granicy normy) oraz przeciwciała przeciwtarczycowe anty-TPO i anty-TG, aby sprawdzić ewentualność występowania choroby Hashimoto. Niekiedy niezbędne okazuje się też USG w celu wykluczenia potencjalnych guzków czy stanów zapalnych.

Uregulowanie czynności tarczycy jest milowym krokiem w walce z nadwagą i związanymi z nią chorobami. W razie schorzeń tego narządu często niezbędna okazuje się indywidualna suplementacja witamin D₃ i K₂, magnezu (400 mg), selenu, cynku i żelaza (laktoferyna).

To był tylko fragment publikacji: Dieta uzdrawiająca organizm - MagdalenaMakarowska  Zobacz całość>>>

Od depresji do wyczerpania nadnerczy

Sen jest to skracanie sobie życia w tym celu, aby je wydłużyć.

Tadeusz Kotarbiński

Stres fizyczny (nadmierna praca czy wyczynowe uprawianie sportu) i psychiczny to istotne elementy modyfikujące reakcje układu immunologicznego. Dodatkowo reakcja stresowa powoduje wyczerpanie składników odżywczych, które są niezbędne podczas trawienia, oczyszczania organizmu i zwalczania stanu zapalnego. W związku z tym stres, doprowadzający do przerwania integralności śluzówki oraz do niedoborów pokarmowych, pod wieloma względami zakłóca sprawne funkcjonowanie układu odpornościowego oraz powoduje zaburzenie równowagi całego organizmu.

Nadmiar hormonu stresu – kortyzolu – wyczerpuje nadnercza, upośledza funkcje tarczycy oraz reakcję na cukry proste, nasilając efekt hipoglikemii. Ponieważ kortyzol powstaje z tych samych substancji co hormony płciowe (z cholesterolu), zwiększenie jego poziomu ma wpływ na wytwarzanie hormonów płciowych. W sytuacji przewlekłego stresu zmniejsza się poziom hormonu DHEA, co prowadzi do spadku sił witalnych i libido oraz obniżenia nastroju. Z kolei zmniejszenie poziomu aldosteronu zaburza gospodarkę wodno-elektrolitową, nasilając gromadzenie się wody i obrzęki.

Nadnercza regulują wydzielanie hormonów stresu (kortyzolu i adrenaliny), normują procesy rozwoju mięśni i tkanki tłuszczowej oraz wspomagają utrzymywanie właściwego poziomu cukru we krwi. Odpowiadają za poziom energii oraz nastrój.

Brak snu, ciągły pęd, wyczerpująca praca wpędzają kobietę w błędne koło. Im bardziej się zamartwia, tym większe spustoszenie czyni w swoim organizmie. Nadmierne wydzielanie kortyzolu hamuje skuteczne spalanie tkanki tłuszczowej, bo organizm jest cały czas w trybie „stand by” – nieustannie gotowy do „ucieczki”. To z kolei nasila problem z insulinoopornością.

Syndrom „wyczerpanych nadnerczy” doprowadza do permanentnego zmęczenia, problemów ze snem, kołatania serca, ataków paniki, stanów depresyjnych. Ponadto nasila powstawanie torbieli, endometriozę, zwiększa ryzyko nowotworów związanych z nadmiarem estrogenów (rak piersi), kandydozy, zespołu jelita drażliwego, zapalenia śluzówki żołądka i jelit, chorób autoimmunologicznych, nietolerancji, powoduje otyłość brzuszną i utrudnia zajście w ciążę. A to tylko niektóre aspekty problemów z nadnerczami. Aby je wyciszyć, należy pamiętać o trzech sprawach:

• Po pierwsze, sen. Minimum osiem godzin na dobę to podstawa w staraniach o prawidłową pracę tego narządu.

• Po drugie, relaks i umiejętność wypoczywania. W sytuacji problemów z nadnerczami należy

pracować nad swoją psychiką, być może nie obędzie się bez wizyty u specjalisty.

Należy znaleźć sposób na ukojenie emocji. Przydatne w tym celu mogą okazać się zajęcia jogi, medytacja, spa, masaże, co kto woli :)

• Po trzecie i najważniejsze, dieta. Wyczerpane nadnercza wymagają bezwzględnego wykluczenia kawy i napojów energetycznych oraz papierosów. Ponadto należy zrezygnować z produktów bogatych w cukry proste rafinowane (słodycze, soki owocowe), zawierających syrop glukozowo-fruktozowy, wysoko przetworzonych i konserwowanych chemią spożywczą (azotany soku, fosforany, barwniki, aromaty, hormony, sterydy, pestycydy) oraz z kosmetyków zawierających fluor, chlor (podpaski, wata, tampony – wybierać eko), aluminium (unikaj podgrzewania folii aluminiowej). Nie można też zapomnieć o prawidłowej podaży zdrowych węglowodanów, bez których nadnercza nie podejmą optymalnej pracy.

To był tylko fragment publikacji: Dieta uzdrawiająca organizm - MagdalenaMakarowska  Zobacz całość>>>

Zespół wielotorbielowatych jajników

Tak zwany zespół wielotorbielowatych jajników (znany też pod angielskim skrótem PCOS od Policystic Ovaries Syndrome) najczęściej wiąże się z zahamowaniem lub zaburzeniem owulacji i nadmiernym wytwarzaniem testosteronu przez jajniki oraz współistniejącą otyłością. Dodam, że skutecznie utrudnia starania o ciążę.

Insulinooporność, ściśle powiązana z PCOS, stymuluje jajniki do nadmiernego wydzielania testosteronu.

Jednocześnie z powodu nadmiaru insuliny upośledzona zostaje w wątrobie produkcja globuliny wiążącej hormony płciowe, przez co w krwiobiegu pozostaje więcej aktywnych androgenów.

Tworzy się błędne koło insulinowo-testosteronowe, bo insulina pobudza produkcję testosteronu, a ten zmniejsza wrażliwość komórek na insulinę, przez co trzustka wydziela jej jeszcze więcej.

Potęguje się insulinooporność, która sprzyja odkładaniu tkanki tłuszczowej wokół brzucha oraz nasila procesy zapalne i androgenizację.

U kobiet z PCOS występuje genetyczny niedobór enzymów przekształcających androgeny w estrogeny.

Nadmiar męskiego hormonu płciowego utrudnia powstanie dominującego pęcherzyka jajnikowego i uwolnienie komórki jajowej, co skutkuje niepłodnością.

Pierwszym zaleceniem dla otyłej pacjentki z PCOS jest utrata przynajmniej 10 procent wagi ciała, co znacznie zwiększy prawdopodobieństwo przywrócenia funkcji jajników. Badania potwierdzają, że u otyłych kobiet częściej występują zaburzenia miesiączkowania i wydzielania hormonów płciowych (FSH, LH, progesteronu), a nadmierna objętość tkanki tłuszczowej powoduje zwiększoną konwersję androgenów w estrogeny (hiperestrogenizm może być nasilony szczególnie w otyłości brzusznej). Dlatego generalnie masa ciała ma ogromny wpływ na rozwój płciowy i płodność. Ponadto statystyki pokazują, że u otyłych kobiet występuje większe ryzyko poronienia oraz mniejsza szansa zapłodnienia i utrzymania ciąży. Otyłość ma też negatywny wpływ na sam jej przebieg, prowadząc do kłopotów z cukrzycą typu 2, nadciśnieniem, ryzykiem stanu przedrzucawkowego i zatruciem ciążowym (gestozą). Jednak na szczęście otyłość jest czynnikiem modyfikowalnym.

Zdrowy spadek masy ciała normalizuje często funkcje rozrodcze. Warto też wiedzieć, że charakterystyczne dla menopauzy zaburzenia funkcji jajników czy wydzielaniahormonów osi przysadki występują u otyłych kobiet kilka lat wcześniej.

W przypadku PCOS i schorzeń powiązanych dochodzi do wielu niedoborów pokarmowych, dlatego ogromny wpływ na parametry zdrowotne wydaje się mieć właściwie prowadzona suplementacja.

Dawki suplementów powinny być dobrane indywidualnie, niemniej warto wiedzieć, jakie składniki pokarmowe mają największy wpływ na poprawę pracy jajników. Przede wszystkim trzeba zwrócić uwagę na obecność:

• witaminy D₃ – suplementowanej adekwatnie do niedoborów, bo zarówno jej brak, jak i nadmiar są szkodliwe. W organizmie witamina ta ulega przekształceniu w aktywny hormon 1,25(OH)2-cholekalcyferol, który ma wpływ na procesy związane z owulacją. Witaminę D warto zażywać w połączeniu z witaminą K₂, żeby nie doprowadzać do odkładania się wapnia w tkankach;

• kwasów omega-3 – zawartych w dobrej jakości tranie (wolnym od rtęci w składzie) lub oleju lnianym budwigowym;

• magnezu w ilości ok. 400 mg dziennie – jest to pierwiastek antydepresyjny oraz kofaktor procesów odpowiedzialnych za spalanie tkanki tłuszczowej;

• cynku i selenu, wapnia i chromu – odpowiedzialnych za procesy enzymatyczne w metabolizmie glukozy i transporcie insuliny do tkanek;

• kwasu ALA (alfaliponowego);

• zestawu witamin z grupy B – poprawiających wrażliwość insulinową oraz metabolizm węglowodanów;

• inozytolu – naturalnej substancji, która może wpływać korzystnie na regulację owulacji oraz wspomaga utratę wagi przez obniżanie poziomu insuliny i testosteronu.

W obliczu problemów z płodnością wiele kobiet sięga po metody medycyny naturalnej. W tym celu warto znaleźć wykwalifikowaną i kompetentną zielarkę, która indywidualnie dobierze specyfiki.

Do środków, które są często zalecane w takich sytuacjach, należą:

Ostropest – bardzo dobrze oczyszcza wątrobę z toksyn i usuwa zbędne produkty przemiany materii, a zdrowa wątroba to podstawa homeostazy w organizmie.

Mięta pieprzowa – napar pity w ilości dwóch szklanek dziennie wykazuje działanie antyandrogenne.

Korzeń mniszka – wspomaga oczyszczanie organizmu.

Korzeń lukrecji – napar hamuje konwersję androstendionu, działając antyandrogennie. Nie jest jednak wskazany przy nadciśnieniu i obrzękach oraz chorobach serca.

Niepokalanek mnisi – wspomaga wzrost stężenia LH i progesteronu, a hamuje wydzielanie prolaktyny. Jest regulatorem cyklu menstruacyjnego.

Palma sabałowa – hamuje przemianę testosteronu do aktywnego biologicznie metabolitu DHT, przez co obniża poziom męskich hormonów.

Oto wskazana przy PCOS mieszanka ziołowa, którą przetestowała moja kuzynka oraz wiele jej koleżanek:

• po 10 g kwiatostanu nagietka, kory kaliny koralowej, ziela bylicy i nasienia lnu;

• po 50 g ziela krwawnika, ziela skrzypu polnego, ziela przywrotnika i kłącza perzu;

• 5 g kwiatostanu kocanki;

• 15 g liści brzozy.

Należy robić napar z 1 łyżki mieszanki i pić 3 razy dziennie. Zioła są dostępne w sklepach zielarskich.

UWAGA: zioła powinny być dobrane indywidualnie do występującego problemu!

To był tylko fragment publikacji: Dieta uzdrawiająca organizm - MagdalenaMakarowska  Zobacz całość>>>