Choroby tarczycy

Tarczyca to organ regulujący nasz metabolizm. W ogromnym stopniu decyduje o zdolności do spalania tłuszczu. Zawiadywana przez przysadkę mózgową za pośrednictwem podwzgórza, tarczyca wytwarza tyroksynę T4, która ulega konwersji w aktywny biologicznie hormon T3. Przekształcenie to odbywa się w wielu tkankach, m.in. w jelitach (zaburzenia flory bakteryjnej utrudniają prawidłową konwersję), nerkach, wątrobie. Aktywna forma hormonu wpływa na rożne procesy metaboliczne, w tym produkcję progesteronu czy neuroprzekaźnika dopaminy odpowiadającego za dobry nastrój.

Każda komórka naszego ciała ma receptory dla hormonów tarczycy. Niskie stężenie tych hormonów doprowadza

do podwyższenia poziomu cholesterolu i trójglicerydów, prowokuje powstawanie kamieni żółciowych, zaburzenia procesów trawienia i wydzielania enzymów trawiennych, prowadzące do wzdęć i zaparć. U kobiet w ciąży niski poziom hormonu grozi ryzykiem opóźnień w rozwoju umysłowym lub ruchowym dziecka.

Wydzielane przez tarczycę hormony tworzą się przy udziale zdrowych tłuszczów, pochodzących np. z awokado, oleju kokosowego, orzechów, oliwy, oleju lnianego czy nierafinowanego oleju rzepakowego tłoczonego na zimno.

Kiedy tarczyca szwankuje, dochodzi do podwyższenia (nadczynność) lub obniżenia (niedoczynność) stężenia hormonów we krwi. Problemy objawiają się gwałtownym tyciem lub chudnięciem,  zaburzeniem tolerancji glukozy prowadzącym do insulinooporności i cukrzycy typu 2, zaburzeniem poziomu ferrytyny, wypadaniem włosów, nadmierną ospałością lub pobudliwością.

Aby zdiagnozować stan tarczycy, należy oznaczyć we krwi hormon TSH, którego poziom u kobiet w okresie rozrodczym nie powinien przekraczać 1,5–2 mU/l! Trzeba też wykonać badanie f T3 (idealne w okolicach 70 procent górnej granicy normy), f T4 (idealne w okolicy 50 procent  górnej granicy normy) oraz przeciwciała przeciwtarczycowe anty-TPO i anty-TG, aby sprawdzić ewentualność występowania choroby Hashimoto. Niekiedy niezbędne okazuje się też USG w celu wykluczenia potencjalnych guzków czy stanów zapalnych.

Uregulowanie czynności tarczycy jest milowym krokiem w walce z nadwagą i związanymi z nią chorobami. W razie schorzeń tego narządu często niezbędna okazuje się indywidualna suplementacja witamin D₃ i K₂, magnezu (400 mg), selenu, cynku i żelaza (laktoferyna).

To był tylko fragment publikacji: Dieta uzdrawiająca organizm - MagdalenaMakarowska  Zobacz całość>>>

Choroby autoimmunologiczne

W przypadku zaburzenia flory bakteryjnej szkodliwe substancje zawarte w otoczeniu doprowadzają do zatrucia organizmu i zaburzenia metylacji, czyli zdolności do usuwania toksyn. Toksyny pobudzają układ immunologiczny oraz doprowadzają do stresu oksydacyjnego w komórkach, powodując ich uszkodzenia. Komórki ciała, a nawet całe narządy (np. tarczyca) nie są wtedy rozpoznawane przez układ odpornościowy jako własne, lecz jako obce, które należy zaatakować. Takie schorzenia jak reumatoidalne zapalenie stawów, stwardnienie rozsiane, toczeń czy choroba Hashimoto są bezpośrednio powiązane z destrukcyjnym działaniem toksyn.

Oprócz uwarunkowań genetycznych to czynnik środowiskowy, w tym żywieniowy, bywa punktem wyjścia do tych schorzeń. Toksyny, wirusy, nietolerancje pokarmowe oraz stres upośledzają mechanizmy detoksu. Otyłość (komórki tłuszczowe – adipocyty) i czynniki żywieniowe (m.in. nadmiar tłuszczów nasyconych trans, sodu, niedobory witaminy D, brak w diecie błonnika, fitosteroli roślinnych, kwasów omega-3 z ryb) wpływają na przesunięcie równowagi cytokin we krwi w kie i zmniejszenie aktywności limfocytów regulatorowych (powściągających reakcje immunologiczne),  co sprzyja rozwojowi autoagresji.

Objawy choroby wynikającej z autoagresji są niespecyficzne i dotyczą całego organizmu. Należy do nich przewlekłe przemęczenie, którego nie uśmierza żaden odpoczynek ani sen. Często towarzyszą mu bole stawów i mięśni, chwiejny poziom cukru we krwi (czasem zbyt niski). Doskwierają wzdęcia, gazy, zaparcia (lub biegunki) i bole brzucha. Można zauważyć też obrzęki, słabą odporność, podatność na infekcje o każdej porze roku, nawracające grzybice, trudne rekonwalescencje, uporczywie podwyższoną temperaturę ciała. Dość charakterystyczny dla ich przebiegu jest stan depresji, huśtawki nastroju, drażliwość, bole głowy i wiele innych.

Raz uruchomionej choroby autoimmunologicznej nie daje się już powstrzymać, ale można ją bardziej lub mniej wyciszyć. Zależy to od stopnia jej zaawansowania i od spustoszeń, jakie zdążyła poczynić w organizmie. Leczenie farmakologiczne jest często nie tylko niezbędne, lecz także długotrwałe, ponieważ może trwać całe życie, jednak właściwa dieta, ustabilizowanie flory jelitowej, detoksykacja wątroby oraz odpowiednie metody relaksacji mogą znacznie dopomóc w okiełznaniu dolegliwości, a nawet przyczynić się do remisji.

Dzisiejsze doniesienia naukowe jednoznacznie łączą problem nieszczelności jelit z chorobami autoimmunologicznymi. Osoby z chorobą Hashimoto najczęściej cierpią też na nietolerancję glutenu lub na jej cięższą postać – celiakię, dlatego należy wykonać badania w tym kierunku, aby optymalnie dopasować dietę.

To był tylko fragment publikacji: Dieta uzdrawiająca organizm - Magdalena Makarowska  Zobacz całość>>>

ZAKAŻENIE MENINGOKOKAMI

ZAKAŻENIE MENINGOKOKAMI

Na podstawie: Choroby zakaźne układu nerwowego>>>

 Zakażenie meningokokami może przebiegać pod postacią meningokokemii z zapaleniem opon lub bez zapalenia opon; bakteryjne zapalenie opon może towarzyszyć (ale nie musi) meningokokemii. Ocenia się, że bakteryjne zapalenie opon występuje w mniej niż 50% przypadków zakażenia meningokokami. Charakterystyczny jest rumień plamkowo-grudkowy na skórze, błonach śluzowych i spojówkach, ale nigdy w łożysku paznokci; w przypadkach gwałtownie przebiegających rumień może mieć charakter plamicy lub zlewających się petechii; rumień zwykle ustępuje w ciągu kilku dni. 

 Rzadkim powikłaniem jest zawał rdzenia manifestujący się jako tetraplegia. Badanie MRI wykazuje wówczas hiperintensyjny sygnał i poszerzenia w obrębie dolnego pnia, rdzenia szyjnego i migdałków móżdżku [3]. Zajęcie nadnerczy w przebiegu posocznicy meningokokowej prowadzi do wystąpienia zespołu Waterhouse’a–Friderichsena – z nagłym początkiem, wysoką gorączką, zlewającym się rumieniem pod postacią plamicy i wybroczyn, ostrą niewydolnością serca oraz uogólnionym zespołem wykrzepiania wewnątrznaczyniowego (ang. disseminated intravascular coagulation, DIC). Identyczny zespół opisano ostatnio w przebiegu zakażenia bakterią Capnocytophaga canimorsus. 

 W Polsce nie opisano szczepów meningokoków opornych na penicylinę, natomiast sporadycznie izoluje się meningokoki o obniżonej wrażliwości na ten antybiotyk. W związku z tym penicylina pozostaje w dalszym ciągu lekiem z wyboru w leczeniu zapalenia opon wywołanego przez N. meningitidis. W przypadku gdy nie można podać penicyliny lub gdy szczep jest oporny, należy stosować ceftriakson lub cefotaksym. Na polskim rynku dostępna jest szczepionka czterowalentna obejmująca serogrupy A, C, Y i W35 oraz monowalentne szczepionki koniugowane grupy C, które są także skuteczne u dzieci poniżej 2. roku życia – odporność utrzymuje się około 5 lat u dorosłych, ale krócej u dzieci. W Polsce nie było dotychczas zasadne podawanie tych szczepionek z wyjątkiem pracowników Ośrodka Referencyjnego, natomiast zalecane jest szczepienie przy podróży w rejony epidemiczne i endemiczne (np. tzw. afrykański pas zapalenia opon mózgowo-rdzeniowych). Można profilaktycznie stosować antybiotyki.

Na podstawie: Choroby zakaźne układu nerwowego>>>

Skutki stresu

BADANIA MEDYCZNE CORAZ DOBITNIEJ WYKAZUJĄ, ŻE WIĘKSZOŚĆ CHORÓB, NIE TYLKO NIEKTÓRE, MOŻE MIEĆ POCZĄTEK W ODDZIAŁYWANIU PSYCHIKI NA CIAŁO.
ZOBACZ CAŁOŚĆ:

Zabójcze emocje>>>      

 

   Do zaburzeń psychicznych, które mają związek z długotrwałym stresem, należą ogólnie pojętezaburzenia lękowe, ataki paniki, zaburzenia postresowe, depresja, fobie, zaburzenia obsesyjno-kompulsywne (nerwice natręctw) oraz inne, rzadsze choroby psychiczne.

   Długotrwały stres może się też przejawić w formie fizycznych chorób i dolegliwości. Igranie z chronicznym stresem naraża niemal każdy układ narządów ciała na poważne ryzyko. Pozostawiony samemu sobie chroniczny stres może wywrzeć wpływ na cały szereg fizycznych dolegliwości:    
 

   • kłopoty z sercem i naczyniami

   – nadciśnienie

   – kołatanie serca

   – arytmie

   – zawroty głowy i uczucie pustki w głowie
– zespół wypadania płatka zastawki mitralnej(utrata napięcia mięśniowego zastawki mitralnej serca, co może prowadzić do wycieku okołozastawkowego)

   – napadowy częstoskurcz przedsionków (arytmia)

   – przedwczesne skurcze przedsionkowe lub komorowe (nieregularny rytm serca)

   • kłopoty żołądkowo-jelitowe

   – refluks żołądkowo-przełykowy

   – wrzody

   – zapalenie żołądka i jelit

   – zgaga

   – niestrawność

   – zaparcia

   – biegunka i rozregulowanie jelit

   – zespół jelita drażliwego

   – nieswoiste zapalenie jelit(czyli wrzodziejące zapalenie jelita grubegoi choroba Leśniowskiego-Crohna)

   • bóle głowy

   – migrenowe bóle głowy

   – napięciowe bóle głowy

   • choroby skóry

   – łuszczyca
– egzema (wyprysk skórny)

   – pokrzywka

   – trądzik

   • układ moczowo-płciowy

   – przewlekłe zapalenie gruczołu krokowego (infekcja prostaty)

   – przewlekłe i nawracające infekcje grzybicze

   – częste oddawanie moczu

   – utrata popędu płciowego i impotencja

   – częste infekcje dróg moczowych

   – niższy poziom progesteronu i testosteronu

   • bóle i zapalenia

   – przewlekłe bóle pleców

   – ból włókien mięśniowych

   – przewlekłe zespoły bólowe

   – zapalenie ścięgna

   – zespół cieśni nadgarstka

   – zespół TMJ (napięcie stawu skroniowo-żuchwowego)

   • problemy z układem oddechowym

   – przewlekłe lub nawracające przeziębienia, infekcje zatok, bóle gardła, infekcje uszu

   – przewlekłe lub nawracające zapalenie płuc, zapalenie oskrzeli

   – astma
– skurcze oskrzeli

   – krótki oddech

   – hiperwentylacja

   • osłabienie odporności

   – ciągłe zmęczenie

   – przewlekłe i nawracające infekcje różnego rodzaju
   
 

   Osłabienie odporności, spowodowane przedłużającym się stresem, może objawić się na wiele innych sposobów, może też wiązać się z takimi chorobami jak mononukleoza lub wirus Epsteina-Barr,CMV (cytomegalowirus), alergie pokarmowe i wywołane czynnikami środowiskowymi, jak również choroby autoimmunologiczne, takie jak gościec przewlekły, toczeń, choroba Gravesa-Basedowa orazstwardnienie rozsiane. Badania medyczne dowiodły, że ludzie żyjący pod wpływem długotrwałego stresu są bardziej narażeni na ryzyko wystąpienia chorób wirusowych i bakteryjnych niż ci, których taki stres nie dotyka. Ciała osób zestresowanych są o wiele bardziej podatne na rozwój infekcji bakteryjnych, wirusowych, pasożytniczych i grzybiczych.

WIĘCEJ INFORMACJI TUTAJ>>>

Najczęściej lekceważone dolegliwości zdrowotne

Najczęściej lekceważone dolegliwości zdrowotne

Autor: Mateusz Dąbrowski

W naszych zabieganych czasach zbyt często nie przykładamy wystarczającej uwagi do sygnałów, jakie wysyła nam nasz organizm. Zazwyczaj zaczynamy je dostrzegać, kiedy choroba jest już zaawansowana i wówczas nawet wizyta u najlepszego, najdroższego specjalisty, a także najkosztowniejsze zabiegi niestety nie mogą już pomóc.

Dlatego powinniśmy uważnie obserwować własny organizm i czujnie wychwytać nawet najdrobniejsze nieprawidłowości. Musimy pogodzić się z tym, że nasze ciało to nie świetnie działająca maszyna na długiej gwarancji, którą w razie usterki wymienimy na lepszy, nowszy model. Nasze zdrowie wymaga od nas cierpliwości i zaangażowania, organizmu nie zbyjemy łykamy naprędce suplementami diety, preparatami witaminowymi czy coraz silniejszymi lekami przeciwbólowymi.

Bóle głowy
Szczególnie wyczuleni powinniśmy być na najdrobniejsze objawy, ponieważ łatwo je zbagatelizować, co może się okazać tragiczne w skutkach. Nie zabijajmy bólu głowy środkami przeciwbólowymi - być może na krótką metę to pomoże, ale nie pozwoli odkryć przyczyny tego bólu. Może to stres, praca ponad siły, niewyspanie? A może przyczyna jest poważniejsza i ból głowy wskazuje na przykład na ostre nadciśnienie lub nowotwory układu nerwowego? Zamiast bezmyślnie łykać kolejną tabletkę, warto poddać się badaniom, które dokładnie określą przyczynę naszego bólu.

Chrapanie
Innym bardzo często lekceważoną dolegliwością, która może mieć poważny wpływ na stan naszego zdrowia, jest chrapanie. Dodatkowo komplikuje tu sprawę fakt, że najczęściej dotyczy ono mężczyzn, którzy zdecydowanie częściej od kobiet lekceważą swoje zdrowie i nie chcą się poddać leczeniu uważając to za niepotrzebna stratę czasu i pieniędzy.

A przecież chrapanie może wskazywać na wiele poważnych zaburzeń! Może na przykład oznaczać, że mamy nieprawidłowo zbudowany układ oddychania i konieczne jest na przykład wyprostowanie przegrody nosowej czy usunięcie polipów. Z kolei u dzieci może wskazywać na przerost migdałków. 

Chrapanie może doprowadzić nasz organizm do stanu permanentnego zmęczenia spowodowanego niedotlenieniem organizmu. Mimo długiego snu będziemy niewyspani i rozdrażnieni, nierzadko czekają nas również problemy z koncentracją i pamięcią. Cierpi także nasze libido, a u mężczyzna pojawiają się problemy z erekcją.

Wobec powyższego chrapanie powinno wywoływać naszą odpowiednią reakcję, nie możemy udawać, że problem nie istnieje.

---

Strona re-habilitacja.pl to mój portal  poruszający tematykę zdrowotną do którego odwiedzenia serdecznie zapraszam:)

Licencjonowane artykuły dostarcza Artelis.pl.

Autyzm co to takiego?

Autyzm co to takiego?

Autor: Abiplus

Autyzm i zespół Aspergera są całościowymi zaburzeniami rozwojowymi, tzn. dysfunkcje są obecne we wszystkich aspektach myślenia i zachowania

Autyzm to poważne zaburzenia rozwojowe związane z wrodzonymi lub nabytymi dysfunkcjami układu nerwowego, które ujawniają się do ukończenia przez dziecko 3. roku życia. Występują w społeczeństwach na całym świecie, lecz ich przyczyn nadal dokładnie nie poznaliśmy. Osoby dotknięte tymi zaburzeniami mogą posiadać szczególne umiejętności –  zdolności manualne, doskonałą pamięć, oryginalne zainteresowania i szczegółową wiedzę

z ulubionej dziedziny. Ich świat, w wielu przypadkach, jest niezwykle uporządkowany, pełen zależności, których zdrowe osoby często nie zauważają.

 

Zaburzenie rozwojowe – ma źródło w budowie i funkcjonowaniu mózgu, to wada centralnego układu nerwowego (CUN) powstała w życiu prenatalnym, podczas porodu (perinatalnym) lub w okresie postnatalnym. Do zaburzeń tego typu należą m.in. ADHD,

dysleksja, zaburzenia językowe, specyficzne zaburzenia funkcji ruchowych, autyzm.

Widzą świat inaczej

Bodźce docierające do mózgu są analizowane wybiórczo . Niektóre kanały zmysłowe (słuch, wzrok) mogą dominować i uniemożliwiać „dostrojenie się” w ważnych momentach (np. dziecko „nie słyszy” wołania rodzica, polecenia nauczyciela). Stąd tak ważne jest odpowiednie podejście do dziecka i zdiagnozowanie autyzmu wczesnodziecięcego

 

Inne przejawy zakłóceń w zakresie odbioru wrażeń zmysłowych, które mogą (lecz nie

muszą) wystąpić w całościowych zaburzeniach rozwojowych, takich jak autyzm i zespół Aspergera, to:

• niewrażliwość na ból, chłód, nieodczuwalnie głodu – stąd możliwe liczne urazy,wychłodzenie, niedożywienie
• nadwrażliwość w obrębie twarzy i jamy ustnej  – może powodować niechęć doprzyjmowania pokarmów, nieakceptowanie pewnych smaków potraw, konsystencji, np. zup, jogurtów, keczupu, a także niechęć do zabiegów higienicznych w tej okolicy
• odmienna wrażliwość na dotyk  – delikatny gest, jak głaskanie, przytulenie, może być odbierany jako nieprzyjemny, zetknięcie z tkaniną o pewnej fakturze może drażnić
• wybiórcza nadwrażliwość, np. na dźwięki  – koncert, ‹ lm w kinie, hałas na szkolnym korytarzu podczas przerwy, szelest, darcie kartki – mogą wydawać się groźne, uniemożliwiają skupienie się, czasem powodują atak histerii, paniki, zasłanianie rękoma uszu, trzepotanie rękami, kołysanie
• nadwrażliwość na światło – stresująco może działać np. światło lamp jarzeniowych.

---

Przedszkole La Familia - leczenie dzieci z autyzmem,terapia dzieci z autyzmem

Licencjonowane artykuły dostarcza Artelis.pl.

Choroba wiecznego głodu

Autor: Marta Kmiecik

Zespół Pradera – Williego (choroba wiecznego głodu) jest wrodzoną chorobą genetyczną, na którą nie ma lekarstwa. Choroba jest tak rzadka, że większość specjalistów spotka się z nią raz w życiu. Dotyka ona 1 na 29 000 żywo urodzonych noworodków.  

Schorzenie to dotyczy hormonalnej i neurologicznej regulacji poczucia głodu i sytości. Głównymi objawami są: hipotonia (obniżone napięcie mięśni), brak uczucia sytości, niski wzrost (niedobór hormonu wzrostu), monstrualna otyłość (nie jest to zwykła otyłość – powoduje dramatyczne powikłania w bardzo młodym wieku).

Co ma głód do monstrualnej otyłości? Osoby z zespołem Pradera – Williego tyją ponieważ ich mózg nie rejestruje tego, że już zjadł, i cały czas czuje się zagrożony głodem. Zaspokojenie głodu jest najważniejszą potrzebą organizmu. Cała uwaga chorego skupia się więc na zdobyciu jedzenia. Nie ma on nad tym kontroli i może niemal bez przerwy pochłaniać jedzenie. Dlatego wymaga stałej kontroli otoczenia. Skoro mózg nie wie kiedy przestać jeść, musi tą rolę przejąć osoba z zewnątrz. Chory nigdy nie nauczy się kontrolować wielkości spożywanych porcji.

Choroba została opisana w 1956 roku przez Andrea Pradera, Alexisa Labharta i Heinricha Williego. Nasze geny określają np. nasz kolor oczu, budowę ciała. Leżą one na chromosomach, które są sparowane (46 chromosomów tworzy 23 pary). Geny ustawione są w określonym porządku, ale z jakiś powodów mogą zmienić kolejność. Niektóre zmiany nie spowodują nic poważnego, natomiast jeśli zmiana dotyczy genów o szczególnym znaczeniu pojawia się choroba genetyczna. Dziś wiadomo, że zespół Pradera – Williego jest wynikiem „błędu” na chromosomie 15. Na nim leżą geny odpowiedzialne za to schorzenie, ale nie wiadomo, które dokładnie odpowiadają za poszczególne objawy. Naukowcy przyglądają się podwzgórzu (element naszego mózgu) ponieważ kontroluje ono głód, pragnienie, rytm okołodobowy, sen czy temperaturę ciała. Podwzgórze powiązane też jest z przysadką mózgową (znajduje się niedaleko podwzgórza), która wydziela między innymi hormon wzrostu. Objawy choroby to zaburzone właśnie te mechanizmy. Podwzgórze, aby odpowiednio regulować głód i sytość musi „dogadać się” z układem trawiennym. Komunikację zapewniają hormony wydzielane przez żołądek, wątrobę, trzustkę, jelita. Jedne wzbudzają apetyt, inne hamują. U osób chorych mózg ma wrażenie, że pokarmu ciągle jest za mało, nie docierają do niego „hormony sytości”, czuje się jakby umierał z głodu.

Zespół Pradera – Williego jest chorobą złożoną tzn., że ma wiele różnych objawów. Hipotonia wymaga rehabilitacji, zaburzona przemiana materii – restrykcyjnej diety, niski wzrost – podawania hormonu wzrostu. Monstrualna otyłość jest prostą drogą to cukrzycy czy chorób układu krążenia. Wpływa także na układ oddechowy (pojawiają się bezdechy), układ kostny (choroby zwyrodnieniowe). To wszystko sprawia, że 20-letni chory boryka się z objawami kojarzonymi raczej z osobami w wieku podeszłym. Warto też wiedzieć, że cukrzyca i otyłość może być przeciwwskazaniem do leczenia hormonem wzrostu. Powszechnie uważa się, że osoby z zespołem Pradera – Williego są bezpłodni, choć na świecie jest znanych kilka przypadków, gdzie kobieta urodziła zdrowe dziecko.

Częstymi objawami towarzyszącymi są także: zaburzenia termoregulacji (niewłaściwa termoregulacja wpływa na odczuwanie ciepła i zimna np. latem chory ubierze ciuchy zimowe), problemy stomatologiczne, wady postawy, odczuwanie bólu (mniejsza wrażliwość na ból np. dziecko nie zauważy zranienia), osteoporoza, wady wzroku, brak odruchu wymiotnego (jest to odruch ochronny, aby pozbyć się szkodliwej substancji).

Samej choroby nie da się wyleczyć, ale różnymi formami terapii możemy złagodzić objawy (rehabilitacja, aktywność ruchowa, dieta niskokaloryczna).

Diagnostyka prenatalna (badania nienarodzonego płodu) zespołu Pradera-Williego jest trudna. W celu poradnictwa genetycznego, powinno się wykonywać zdjęcia USG i analizować ruchy płodu w czasie ciąży. Należy również pobrać próbkę kosmków lub komórki płynu owodniowego do diagnostyki molekularnej, która daje ostateczną diagnozę.

W Polsce żyje około 200 osób z zespołem Pradera – Williego. Ścisła dieta, leczenie hormonem wzrostu i aktywność fizyczna wydłuża życie chorego. Jednak jest to choroba na całe życie a programy wsparcia (a raczej ich brak) i polskie przepisy nie pomagają tym chorym na prowadzeniu samodzielnego życia. Przyjmuje się, że okres edukacyjny trwa do 21. roku życia. Po tym czasie chorzy pozostają zwykle w domu rodzinnym.

---

mgr Marta Kmiecik

dietetyk

mojklebek.blogspot.com

ps. osoby, które mają własną działalność gospodarczą, proszę o wypełnienie ankiety

http://www.survio.com/survey/d/B9X1A6J1K4W2N1L3W

Licencjonowane artykuły dostarcza Artelis.pl.